Mijn gedacht!

Het zijn spannende tijden voor wie uitkijkt naar The Dark Knight Rises, de derde en laatste Batmanfilm van regisseur Chris Nolan. De afgelopen 2 weken werden een nieuwe poster, een tweede trailer en de proloog van 6 minuten op de wereld losgelaten.

Net als bij The Dark Knight (herinner u de spectaculaire bankoverval door de Joker) krijgen we ruim een half jaar voor de release van de film de proloog reeds te zien. Ook hier gaat het om één grote scène waarin we kennismaken met de vijand van dienst.
De proloog is te zien voor Mission Impossible 4, maar helaas enkel in echte Imax bioscopen. Wij Belgen zullen dus even naar Londen of Parijs moeten sporen om het spektakel in volle glorie te aanschouwen. Er zijn intussen wel al enkele bootlegs van erg slechte kwaliteit verschenen op het net.

En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, lanceerde Warner Bros intussen ook de tweede trailer in de zalen. Waarschijnlijk wordt die later dit weekend officieel in HD vrijgegeven op het internet. Maar het net zou het net natuurlijk niet zijn als ook van die trailer al niet lang een bootleg zou circuleren. Er zijn nog zekerheden in het leven!

In deze blogpost vat ik ALLES samen wat al geweten is over ‘The Dark Knight Rises’. Wil je geen spoilers weten voor je de film in juli 2012 in de zalen gaat bekijken, stop dan nu absoluut met lezen!

De foto’s in deze post zijn niet door mij gemaakt. Alle lof gaat dus naar de originele makers. Ik heb alle foto’s gevonden op het forum van SuperHeroHype. Ga voor nog meer beelden zeker daar eens kijken.

De opnames begonnen enkele maanden geleden in India, waar we beelden zagen van een mogelijke Lazarus Pit van Ra’s Al Ghul. Een jonge versie van Ra’s Al Ghul, die Bane zou getraind hebben in India, wordt gespeeld door Josh Pence. Er zijn ook geruchten dat Liam Neeson is gezien op de set in Londen.

Naast Ra’s Al Ghul krijgen we ook dochter Talia Al Ghul te zien. In de scènes in India zien we haar als kind, gespeeld door Joey King.
De volwassen Talia, gespeeld door Marion Cotillard, gaat undercover aan de slag bij Wayne Enterprises als Miranda Tate waar ze drie tumblers steelt. Later onthult ze haar ware identiteit.

Talia bezorgt de 3 tumblers aan Bane, rol van Tom Hardy, en zijn troepen (League of Shadows?). We weten dat Bane Gotham toespreekt vanop een tumbler en daarbij een foto van Harvey Dent verscheurt. Het lijkt er op alsof hij weet wat er met Harvey is gebeurd. Deze opnames gebeurden allemaal in Pittsburg.

Na deze scène ontstaat er een groot gevecht tussen Batman, Bane, de politie en de League of Shadows.

Tijdens de verwarring van dit gevecht lijkt het er op dat Catwoman (Anne Hathaway, hier een stunt double op de foto) er met de Batpod vandoor gaat.

Bane overvalt met zijn drie tumblers een footballwedstrijd van de Gotham Rogues. Hij houdt een geleerde gegijzeld die een machine heeft ontwikkeld die een aardbeving kan veroorzaken. Die machine wordt aan het veld te zien ook effectief ingezet. Tijdens de wedstrijd zou ook een belangrijk persoon vermoord worden in de loges van het stadion. Mogelijk de burgemeester van Gotham.

Josh Gordon Hewitt speelt John Blake, een van de topagenten uit het team van Gordon. Hij heeft in elk geval een scène in de sneeuw, waar hij een koffer lijkt af te leveren bij een kerk. Er zijn geruchten dat hij wordt neergeschoten.

Na de tumbler en de Batpod krijgt Batman in deze film zowaar een soort hovercraft. Daarmee gaat hij de achtervolging aan met de gestolen tumblers…

…en een militair transport.

In dat militaire transport zien we James Gordon (Gary Oldman).

De film lijkt ook elementen zoals een gevangenisuitbraak te halen uit de ‘Knightfall’ verhaallijn in de comics.

In Engeland werden ook al heel wat scènes opgenomen. De university of Greenwich staat model voor het heropgebouwde Wayne Manor. Hier zou een feest voor weeskinderen doorgaan dat overvallen wordt door Bane.

Nog in Engeland werd een vliegtuigcrash opgenomen…

Het ziet er ook naar uit dat Batman of Bruce Wayne het graf van zijn ouders zal bezoeken.

Dat is wat tot nu toe bekend is geraakt vanop  de verschillende filmsets. Naast al die gelekte foto’s heeft Warner Bros ook al officiële beelden vrijgegeven van Bane en Catwoman:

Tot slot kwam er ook al een eerste teaser trailer uit:

Ah, Columbo. Kan een serie gezelliger zijn dan Columbo? Ik denk het niet. Men neme een plot waarin we de ‘perfecte misdaad’ reeds aan het begin van elke aflevering te zien krijgen. Zo moeten we ons niet de hele tijd zitten afvragen wie in godsnaam de dader is. Nee, bij Columbo kunnen we rustig mee volgen hoe de inspecteur de moordenaar weet te klissen. Geen ‘whodunnit’ maar een ‘howdhecatchem’.

Voeg daar nog eens een detective aan toe met een stoffige regenjas, een gammele Peugeot en een glazen oog. Prachtig. De sfeer is meteen gezet. Niet in het minst door Peter Falk (RIP) die zich het personage Columbo écht wel eigen heeft gemaakt. Het is tegelijk knap en grappig om te zien hoe Columbo zich steeds dommer voordoet dan hij werkelijk is om zijn tegenstanders zo een vals gevoel van zekerheid te geven. 

Het grootste deel van de serie werd tijdens de jaren ‘70 en ‘80 gemaakt. Dat is aan de afleveringen te zien. Hier geen flitsende montage of knappe special effects. Columbo wordt volledig gedragen door plot en dialoog, waardoor een aflevering voor mij steeds aanvoelt als een toneelstuk. Dat stoort mij hoegenaamd niet, integendeel. Gezellig! Bovendien zitten er soms best wel knappe shots in de serie. Niet vreemd als je weet dat een aantal episodes door een piepjonge Steven Spielberg werden geregisseerd.

Oh, just one more thing. Onlangs kocht ik de box ‘Columbo, de complete serie’. Aan kijkplezier geen gebrek want de box bevat liefst 35 dvd’s met telkens 2 afleveringen. Ook de 2 pilots en de tv-films die in de jaren ‘90 en begin ‘00 verschenen zitten in de box. Qua extra’s is het jammer genoeg pover gesteld, maar met de ruim 96 uur (!) Columbo die je wél aantreft ben je wel een tijdje zoet.

Een tijdje geleden zag ik de trailer van Steven Spielberg’s ‘Tintin and the secret of The Unicorn’. Wat ik daar nu van moet denken weet ik nog niet zo goed, maar ik kreeg wel meteen heimwee naar de strips. Als kind hadden we thuis de volledige serie. Zelfs het (toen) zeldzame ‘Kuifje in de Sovjetunie’. Ik was er dol op. Later begon ik me meer toe te leggen op Amerikaanse comics, waardoor Kuifje bij mij een beetje in de vergetelheid raakte.

Maar mijn interesse voor de Brusselse reporter is weer helemaal terug. Na wat zoekwerk op het internet kwam ik al snel bij de box ‘75 jaar Kuifje’ uit. In die box zitten 8 hardcovers (klein formaat) met daarin alle 24 officiële albums. Dus ook het eerder genoemde ‘Kuifje in de Sovjetunie’ en het onafgewerkte ‘Kuifje en de Alfa-kunst’. Een unieke kans om in één klap de hele serie weer in huis te halen. Hoewel deze speciale uitgave al van 2004 dateert, kan je ze bij de meeste webshops nog wel vinden. De prijs cirkelt meestal rond de 100 euro, maar bij bol.com heb je de box al voor 30 euro! Dat is echt geen geld voor 24 topverhalen.

Nu ik de politieke achtergrond en de tijdsgeest van deze verhalen beter begrijp, kan ik de verhalen nog veel meer waarderen dan vroeger. Hoogtepunt is voor mij het ‘Mannen op de maan’ tweeluik dat meer dan tien jaar voor de echte maanlanding werd gemaakt, maar waarin toch alles zeer realistisch in beeld wordt gebracht. Klasse!

Nog een hoogtepunt in de box zijn de ruim 100 pagina’s achtergrondinfo over het ontstaan van Kuifje. Daarbij komen ook de wijzigingen aan bod die door de jaren heen aan de verhalen zijn aangebracht om ze moderner of politiek correcter te maken. Erg interessant! Ook de blik op de vele vertalingen zijn de moeite waard, net als enkele verloren gewaande schetsen die Hergé tijdens zijn laatste levensjaar
maakte voor ‘Kuifje en de Alfa-kunst’.

Zijn er minpunten aan deze box? Ik had het formaat van de albums liever iets groter gezien. Nu is de tekst heel af en toe wat moeilijker leesbaar.
Om de box nog vollediger te maken had er ook makkelijk nog een negende boek toegevoegd kunnen worden met daarin de filmspecials ‘Kuifje en het Haaienmeer’, ‘Kuifje en het Gulden Vlies’ en ‘Kuifje en de blauwe sinaasappels’.

Driewerf hoera want de laatste maanden verschijnen er weer heel wat comics in het Nederlands. Hoewel ik mijn comics tegenwoordig liever in de originele Engelse versie lees, blijf ik toch sympathie hebben voor de vertalingen. Dankzij die uitgaven maakte ik als kleine jongen kennis met de wondere wereld der comics.

Eén van de uitgeverijen die op de Nederlandstalige comics is gesprongen is Nona Arte. Naast enkele vanzelfsprekende titels als Spider-Man en de Avengers komen zij ook met een ietwat meer obscure uitgave als ‘Thor: Vikingen’. Niet vreemd gezien de Noorse dondergod momenteel schittert op het witte doek. Toch sluit dit verhaal niet bepaald vlot aan op die film. Er is geen sprake van Asgard of Loki en Thor zelf speelt eigenlijk eerder een bijrol in het verhaal.

Maar laat dat de pret niet drukken. De schrijver van dit werkje is Garth Ennis, een man die garant staat voor een stevige portie schaamteloos geweld en een nog grotere dosis zwarte humor. Ook hier laat Ennis alle remmen los. De afgehakte hoofden vliegen je om de oren. Dat alles wordt trouwens prachtig in beeld gebracht door de gedetailleerde tekeningen van Glenn Fabry.

Garth Ennis steekt niet onder stoelen of banken dat hij een hekel heeft aan superhelden, en ook hier laat hij zijn kans niet voorbij gaan om Dr. Strange, de Avengers en natuurlijk ook hoofdpersonage Thor af en toe eens flink belachelijk te maken. Heerlijke lectuur, maar als instapper voor jonge lezers in de wereld der comics lijkt me dit minder geschikt.

Wees gerust, het is niet mijn bedoeling hier een zweverige new age blog van de maken. Wie mij kent, weet dat ik zeer nuchter sta tegenover alles wat ruikt naar spiritualiteit en aanverwanten. Daar heeft lucide dromen dan ook niks mee te maken. Het gaat om het eenvoudige gegeven dat je je tijdens je droom bewust wordt dat je aan het dromen bent. Het resultaat? Een eindeloze vrijheid in een fantasiewereld die toch levensecht lijkt.

Wat moet je daar nu voor doen? Niet zo gek veel. De eenvoudigste methode is je door de dag regelmatig af te vragen of je aan het dromen bent of niet. Dat kan je op een aantal manieren doen:

• Lees twee keer dezelfde tekst. In een droom kan je ofwel helemaal niet lezen, ofwel vervormt de tekst voortdurend.
• Probeer de tafel, een deur, … vast te nemen. In een droom kan je met je hand door die voorwerpen heen bewegen.

Het lijkt natuurlijk wat onnozel om je op klaarlichte dag te gaan afvragen of je droomt. De bedoeling is een gewoonte te kweken die je ook in je dromen gaat herhalen.

Na één of twee weken zou het dan moeten lukken je er bewust van te worden dat je aan het dromen bent. Het kan altijd wel gebeuren dat je op dat moment wakker wordt. Dat is handig tijdens een nachtmerrie, maar leuker is natuurlijk je droom in handen te nemen en te doen waar je zin in hebt.

De mate waarin je je dromen kan ‘besturen’ hangt af van persoon tot persoon, al neemt het altijd toe door te oefenen. Eenvoudige zaken als vliegen of enorm hoog springen lukken normaal al snel bij iedereen.

30 juni, Social Media Day. Tijd om even stil te staan bij de technologische vooruitgang die er mee voor gezorgd heeft dat media sociaal zijn geworden. Meer zelfs, we zijn allemaal media geworden. Technologiewebsite Mashable organiseert daarom wereldwijd een aantal events met naast een leuk feestje gelukkig ook tal van interessante sprekers. Op het event in Antwerpen (het 5e grootste #smday event ter wereld!) was dat Olivier Blanchard.

De in de Verenigde Staten wonende Fransman legde voor vele aanwezigen meteen de vinger op de wonde: we besteden in ons social media beleid vooral aandacht aan het ‘zoveel mogelijk fans verzamelen’. Dat is jammer, want het is net in de fase daarna dat het echt interessant wordt. Blanchard stelde ons de vraag waar we het liefst winkelen. In een koele, steriele omgeving? Of in een gezellige plek waar de winkelier je kent en een babbeltje met je slaat? Juist ja. Zo worden sociale media niet de ‘big brother’ waar ze vaak voor worden versleten, maar wel ‘big mother’. Iemand die je door en door kent, die weet wat je wil, en die dat dan ook nog eens met veel liefde voor je klaarmaakt.

Daarna kwam de functie van de ‘social media manager’ aan bod. Die persoon moet volgens Blanchard vooral de juiste mensen bij elkaar brengen. Social media mogen niet alleen het verhaal van de marketing afdeling worden. Ook HR, customer service en andere diensten spelen een belangrijke rol. Die hoeven ook niet allemaal vanuit hetzelfde ‘corporate profile’ te communiceren.

Tot slot stond Blanchard stil bij dé grote schrik van vele beleidsmensen: negatieve reacties. Daarvoor had de Fransman een aantal tips klaar:

• Luister
• Geef aan wanneer je een antwoord klaar hebt
• Word NOOIT boos
• Breng feiten, bewijs je punt, weerleg valse geruchten
• Ben je echt in de fout gegaan, ga dan zeker NIET ontkennen. Eventueel zwijgen is dan nog beter
• Werk met de juiste mensen aan je antwoord. Laat vooraf weten aan de klant wanneer hij dat antwoord mag verwachten.
• Beschouw een ontevreden klant als een adviseur

Met ‘Google+’ waagt zoekmachinegigant Google zich na het ‘Buzz’ fiasco van enkele jaren geleden opnieuw op de markt van de sociale netwerken. Alwéér een nieuw sociaal netwerk? En wat is er dan zo speciaal aan, hoor ik u denken. Op het eerste zicht niet zo veel. De drie voornaamste features:

• ‘Circles’: Bepaal zelf wat je deelt met welke groep vrienden
• ‘Sparks’: Zoek interessante links of filmpjes op basis van je interesses
• ‘Hangouts’: Videochat met meerdere personen tegelijk

Toch denk ik dat vooral ‘Circles’ wel eens een belangrijke feature kan worden. Vele mensen vinden hun Facebooknetwerk intussen te groot geworden. Tussen hun vrienden zitten zowel familie, kennissen als collega’s en je wil nu eenmaal niet alles aan iedereen vertellen. Natuurlijk kan je dat op Facebook ook allemaal instellen of groepen aanmaken, maar echt gebruiksvriendelijk is dat allemaal niet. Nee, volgens mij gaat ‘Google+’ perfect inspelen op de trend naar kleinere en meer persoonlijke netwerken.

Wie zich meteen wil registeren op ‘Google+’ moet wel nog even geduld uitoefenen. Momenteel draait het netwerk in bèta en kan je alleen op uitnodiging toetreden. Het is nog niet bekend wanneer het netwerk helemaal zal worden opengesteld, maar erg lang zal dat wel niet meer duren. Google wil natuurlijk inspelen op de recente berichten dat Facebook pakken leden begint te verliezen in de VS. Ik merk ook bij mezelf en in mijn omgeving steeds meer Facebookmoeheid, en dat maakt me erg benieuwd naar ‘Google+’. Toch denk ik niet dat Facebook zal verdwijnen of dat het nieuwe netwerk van Google zomaar de fakkel zal overnemen. Als ‘Google+’ echt succesvol blijkt, zal het niet lang duren vooraleer Facebook bepaalde features zal overnemen.

Flight of the Conchords is de naam van een Nieuw Zeelandse folkband die probeert het in Amerika te maken. Hun hulpvaardige maar compleet talentloze manager slijt de rest van zijn dagen als stoffige medewerker op de Nieuw Zeelandse ambassade. De fanbase van de groep bestaat uit één fan.

In mijn review van ‘Glee’ had ik het al over mijn allergie voor spontane zangpartijen midden in een dialoog. Laat dat nu net het uitgangspunt zijn van ‘Flight of the Conchords’. De flinterdunne verhaaltjes dienen louter als kapstok voor de geniale parodieën die Bret en Germaine brengen op zowat alle muziekgenres. Hun stemmen zijn zeer rekbaar en hun nummers hebben telkens weer iets onweerstaanbaars. Tel daar nog eens vaak totaal ridicule teksten bij, en je hebt meteen de garantie beet op een half uur weergaloze humor. Alweer een serie die me mijn allergie doet vergeten dus!

Tussen de songs door is er ook ruimte voor een aantal hilarische dialogen tussen de personages. Die lijken allemaal te zijn weggeplukt uit een wedstrijd ‘om ter zieligste figuur’. Van een hopeloos klungelende manager tot een stalkende vrouwelijke fan (prachige rol van Kirsten Schaal).

Met ‘Flight of the Conchords’ serveert HBO haar zoveelste topserie. De pret blijft wel beperkt tot 22 afleveringen, want de makers beslisten er na twee seizoenen mee te stoppen.